İnsanın yakınlarına karşı sevgi ve merhamet duyması cibillî / doğal bir durumdur. Onlar müslüman olmasalar bile bu sevgi bütünüyle yok olmaz.  Çünkü İslam kardeşliğinden gelen sevgi olduğu gibi, yakınlıktan doğan sevgi de vardır. Sahabe efendilerimiz zamanında bile Mekkeli yakınlarına şefkat duyup, gidişatı onlara haber veren sahabiler olmuştur, ama Kuranı Kerim bu durumu şiddetle kınamıştır. İmtihanın sırrı da burada tecelli eder. Efendimiz buyuruyorlar ki, "Sizden biriniz ben ona, babasından, çocuklarından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça gerçek mümin olamazsınız." "Üç şey vardır ki, onlar kimde bulunursa imanın tadını duyar: Allah ve Rasulü ona başka her şeyden daha sevgili olursa, birisini sadece ve sadece Allah için severse, Ateşe düşmekten hoşlanmadığı kadar küfre geri dönmekten de hoşlanmazsa".
İnsan yakınını sever, üzerine titrer, eğer birisinin İslamına sebep olacaksa öncelikle yakınının İslamına sebep olmak ister... bütün bunlar normaldir, ancak Allah ve Rasulü ile yakını arasında bir tercih söz konusu olduğunda onları değil de yakınını tercih ederse  ozaman bu sevgisi marazi / patolojik bir sevgi olmuş olur ve imtihanı kaybeder.